باورم نايد كه عاقل گشته ام

گوييا او مرده در من كاينچنين

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آيينه مي پرسم ملول

چيستم ديگر بچشمت چيستم ؟

ليك در آينه مي بينم كه واي

سايه اي هم زانچه بودم و نيستم

وه كه با صد حسرت اين ويرانه را

روشني بخشيده ام از نور خويش

ره نميجويم بسوي شهر روز

بيگمان در قعر گوري خفته ام

 
گوهري دارم ولي آن را ز بيم

در دل مردابها بنهفته ام

مي روم ... اما نميپرسم ز خويش

ره كجا ... ؟ منزل كجا ...؟ مقصود چيست ؟

بوسه مي بخشم ولي خود غافلم

كاين دل ديوانه را معبود كيست

او چو در من مرد نا گه هر چه بود

در نگاهم حالتي ديگر گرفت

گوييا شب با دو دست سرد خويش

 
روح بي تاب مرا در بر گرفت

آه ... آري ... اين منم ... اما چه سود

 
او كه در من بود ديگر نيست نيست

مي خروشم زير لب ديوانه وار

او كه در من بود آخر كيست كيست ؟

"فروغ فرخزاد"