من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

 تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

  من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

 تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

  تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

  تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

  من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

     توهمون فرشته نجاتی که يه روزميای ونميذاری من بميرم

  من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

   تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

کجا بــودي وقتي برات شکستـم        يخ زده بود شـاخه گُلم تو دستـــم

  کجــا بـودي وقتــي غريبــي و درد     داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد

کجــا بودي وقتي کنـار عکســـات        شبا نشستم به هواي چشمـــات

کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم      عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم

ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم      هــر چــي که باورت نميشه ديـدم

کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم        نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم

جا بودي وقتي اشکــام ميريخت       خون جاي گريه از چشام ميـريخت

کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد        امــا به خـاطر چشات قسم خـورد

کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدم        سوختم و از غمت خاکستر شدم

بیا که تا نفسی هست یار هم باشیم       به غنچه های محبت بهار هم باشیم 
     آزمودم زندگی دشت غم است      شادیش اندوه و عیشش ماتم است

در میان جمع مردان یا همیشه مرد باش     یا دم از مردی مزن یا یکسره نامرد باش

بمیرم من واسه اون دلشکسته      که چون من خیری از دنیا ندیده

خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتراست   کارم از گریه گذشته به خودم میخندم

                می تراوید افتاب از بوته ها

                    دیدمش در دشت های نم زده

                                                       مست اندوه تماشا یار باد

              مویش افشان گونه اش شبنم زده

                                                      لاله ای دیدیم-لبخندی به دشت-

                   پرتویی در اب روشن ریخته

                                                     او صدا را در شیار باد ریخت:

            "جلوه اش با بوی خاک امیخته"

                                                    رود تابان بود و او موج صدا:

      "خیره شد چشمان ما در رود  وهم"

                                                   پرده روشن بود او تاریک خواند:

        "طرح ها در دست دارد دود وهم"

                                                 چشم من بر پیکرش افتاد گفت:

              "افت پژمردگی نزدیک او"

                                                دشت: دریای تپش اهنگ نور

          سایه می زد خنده ی تاریک او

گوری همسر شاهرخ جیگر