عشق

در پشت حصار حصرت دیدگانت آینه رنگی می گذارم

می گذارم تا رنگ سرخ چشمانت در آینه آبی منعکس گردد

غبار بنفش رنگ جدایی به رنگ آبی آغوش گرمت مبدل می گردد

آری غم غصه ها ، ابر تاریکیند ، زاده جدائیند

در زیر کاج قدمهایت ، در کنار ساحل لبانت در میان کشش قلبت می آیم

می آیم تا بر گونه هایت در مقابل اشکانت سجده کنم می آیم تا در رگهای تلاطم قلبت جاری یابم

بخوان به نام قلم ، قلمی که می رقصد به خاطر عشق

بخوان به نام غروب ، غروبی که می تپد به خاطر تو

اینک تنهای تنها نشسته و به یادت شروع به نگارش می کنم .

نگارم اگر خدای ناکرده بین من و تو جدایی افتد . بدان که وجود درمانده ام در زیر افکار معشوقت راهی را طی خواهد کرد تا به ارمغان ببری قلم را .

چراغ نومیدی را به دست می گیرم و در کوچه های مرگ گام بر می دارم تا شاید مراسم تیر باران قلبم را ببینی .

تقدیم به آنکس که در گلدان نگاهش مرا کاشت و آنقدر محبت کرد که جوانه زدم و هر صبح به انتظار نشست تا سلامم کند .

و به آنکس که تقدیر مرا به دست او سپرد و او هر صبح سلامش را به سودا گذاشت و سلامم را یا هرگز پاسخی نگفت یا اگر گفت به جرمی که نمی دانم چه بود ، کیفرم نمود و آنقدر لجاجت کرد تا مرگم را رقم زد و مرا به قیمت تباهی خوشبختی مان شکنجه کرد تا به غرورش لطمه ای نرسد .

و به آنکس که این نهال بی ریشه را در کویر ناسپاس و نا مهربان به لطف و بزرگمردی چنان کرد که پا بر جا بمانم و ثمره ای هر چند ناچیز ببار بیاورم .

برو اما نه با باد ! راهت را چنان در پیش گیر که نسیم از روبرو بوزد

تا در خستگی عرقت را بخشکاند و خنکای دستهایش چهره ات را نوازشگر باشد .

شاید گیسوانت را در هم بریزد یا بر چشمانت خاشاکی بپاشد

اما نهراس

که با نم اشکی آن را از چشم می توان زدود و می توان ادامه داد رفتن تا رسیدن

اراده تو باد را خواهد کشت ..... برو !

در بارگاه عشق نگاه مضطربم را محکوم کرده اند که دم به دم

هر سو جستجوی تو بود و همچو اشک دائم به چشم من .

محکوم کرده اند لرزیدن دمادم دستم را در ریزش شکوفه لبخندت

هنگامه دلم در دشت بیکران سکوتت احساس سرکشم

در لحظه های عصیان اما تو عشق ای همه عالم به چنگ تو

حکم مرا بخوان : زنجیر عشق در پا حبس ابد به خانه معشوق